برای پست امروز چند تا جمله انتخابیدم که می نویسم.راستش اول می خواستم از خاطرات بنویسم گفتم شاید خوب نباشه هی خاطره بگم براتون. پس بخوانید این چند جمله زیر را لطفا :

آگاتا کریستی: بهترین شوهری که یک زن می تواند اختیار کند یک مرد باستان شناس است چراکه با بالا رفتن سن زن علاقه شوهر به او بیشتر می شود.

نمی دونم از کیه: خمیازه صادقانه ترین عقیده ایست که در پایان یک جلسه ابراز می شود.

اسکار وایلد: هنگام آزمایش دیوانگان چنان سوالاتی از آنان می کنند که عاقلان نیز در جواب آن می مانند.

تین: زناشویی عبارتست از سه هفته آشنایی سه ماه عاشقی سه سال جنگ و مرافعه و سی سال تحمل.

دیزرائیلی: سه نوع دروغ وجود دارد که به ترتیب شدت عبارتند از: دروغ. دروغ شاخدار. آمار!

ماسل آشار: لذت واقعی در این نیست که بیکار باشیم بلکه در این است که کاری داشته باشیم و آن را انجام ندهیم.

مارک تواین:تختخواب خطرناکترین نقطه جهان است.نود درصد مردم در این نقطه می میرند.

فرد آلن:کنفرانس تشکیل می شود از یک عده آدم مهم که به تنهایی کاری از دستشان ساخته نیست.و سرانجام به این نتیجه می رسند که جمعا نیز کاری از دستشان ساخته نیست.

امشب برق رفته بود.باز من خوشحال شدم.یعنی حالم خوش شد.نمی دونم چرا هر وقت برق میره اینجوری میشم.بیشتر خدارو حس می کنم.بیشتر می تونم باهاش حرف بزنم...وقتی برق میره شمع بیشتر باهام حرف می زنه.بیشتر آروم میشم.کمی آدم میشم....بگم خدا این ادیسونو چیکار کنه!اگه این برقو اختراع یا چه می دونم کشف نمی کرد مثل امشب که زود تصمیم گرفتم زودتر بخوابم می خوابیدمو می تونستم قبل از شمسی خانوم(خانومم نیست منظورم خورشیده)بیدار بشم تا ببینم این اسرار سحرو. که نمی دونم تو این شب چیا می دن که انقدر از شب و سحر گفتن؛

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند     وندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند

یا اینکه؛

سحر با باد می گفتم حدیث آرزومندی     خطاب آمد که واثق شو به الطاف خداوندی

یا این : دلا بسوز که سوز تو کارها بکند     حدیث نیمه شبی دفع صد بلا بکند

یا این یکی که؛

دیشب به سیل اشک ره خواب می زدم     نقشی به یاد خط تو بر آب می زدم

و یا این:

دوش می آمد و رخساره بر افروخته بود     تا کجا باز دل غمزده ای سوخته بود

خلاصه اینکه اگه ادیسون عاقل نبود عاشقا عاشقتر می شدند و شاید عاقلا عاقلتر نمی شدند...اگه برق نبود مثل امشب کنترل تلویزیونو مینداختم یه گوشه و هیچ چیزی مشغولم نمی کرد...جز تاریکی و او.نمی شد کتاب دست بگیری...نمی شد تو آئینه هی خودتو نگاه کنی...یه کم بیشتر با او  می بودیم. که قم اللیل الا قلیلا(شب را بیداربمان مگر اندکی...)چقدر بی نصیبیم  از مهمانی شبانه دوست....از شب نشینی های با او...از دل شب...که؛

شب ز اسرار علی آگاه است    دل شب محرم سرالله است

خوشا شب زنده داران ! چی دارم می گم امشب؟! جیگرم داره می سوزه امشب...داره کنده میشه دلم...

شب است رونق بزم تو و اسیرانت       خوشا اسیر که باشد شبانه مهمانت

اگه روستا بود اینجا الان صدای هوهو رو بهتر میشنیدید...هوهو...هوهو...

یه روز یه روحانی، با خدا صحبت می کرد: 'خداوندا! دوست دارم بدونم

 بهشت و جهنمت چه جوریاس؟خدا اون روحانی رو به سمت دو تا در

 بردو یکی از اونا رو باز کرد؛ مرد نگاهی به داخل انداخت. درست وسط

 اتاق یک میز گرد بزرگ بود که روی آن یک ظرف خورش بود؛ و آنقدر

بوی خوبی داشت که دهنش آب افتاد! افرادی که دور میز نشسته

بودند لاغر مردنی و مریض حال بودند. به نظر قحطی زده می اومدند.

اونا تو دستشون قاشق هایی با دسته خیلی بلند داشتند که این

دسته ها به بالای بازوهاشون وصل شده بود و هر کدام از اونا به

راحتی می تونستند دستشونو داخل ظرف خورش ببرند تا قاشقشونو

پُر کنند. اما از اون جایی که این دسته ها از بازوهاشون بلند تر بود،

نمی تونستند دستشونو برگردونند و قاشقو برسونن به دهنشون .مرد

 روحانی با دیدن صحنه بدبختی و عذاب اونا غمگین شد. خدا گفت: 'تو

 جهنم را دیدی!' به سمت اتاق بعدی رفتند و خدا درو باز کرد. اونجا

هم دقیقا مثل اتاق قبلی بود. یه میز گرد با یه ظرف خورش روی اون،

که دهن روحانی رو آب انداخت! افرادِ دور میز، مثل جای قبل همون

قاشقای دسته بلندو داشتند، ولی به اندازه کافی قوی و تپل بودن،

می گفتند و می خندیدند. مرد روحانی گفت: 'نمی فهمم!' خدا جواب

داد: 'ساده است! فقط احتیاج به یه مهارت داره! می بینی؟ اینا یاد

گرفتن به همدیگه غذا بدن، در حالی که آدم های طمع کار تنها به

خودشون فکر می کنن!'

اندر احوالات شیخ  ما ابو وحید غزنوی ادام الله افاضاته آورده اند که:

شیخ ما چندی بود که بر نوکران درگاه و عاشقان برجای گذری نمی

کردی و به اکرام خویش دست نوازشی بر اینان نمینواختی. روزی از

 درگاه بیرون شد.از مریدانش هوهو نامی او را به خود گرفتی و

چسبیدی و کنه وار از وی پرسیدی:کوجا؟ خیال کردی خیلی

بلایی؟اگه تو لاتی ما شکولاتیم .کجا بودی که ما را دستگیری

 نکردی و به حال خویش مدفونمان نمودی؟ شیخ ما گفت: بر من خرده

مگیر! چندیست که ایام الفرجه آغازیدن گرفته است.به شغل خویش

مشغولیم که تنگی وقت و پهنی درس و فراخی ما این کرده است که

 می بینی.هوهو گفت:یا شیخ! گوشهایمان دراز است یا دم در آورده

ایم یا عرعری از ما به گوشت حواله گشته؟مگر مارا تنگی وپهنی

 وفراخی پیش گفته نیست؟نمی بینی آن دخترک جعفری را که چگونه

در وب گردی شهره آفاق است و در کامنت گذاری چونان کباب داغ! که

یک دم آرام نگیرد و از درس خویش فغانی نمی کند؟اندکی مرام

بگذار .شیخ ما ی اندیشید و این گونه همی تلاوت کرد: قسم به

خدا که اگر خورشید را در دست راست من و ماه را در دست چپ من

 بگذارید یک دم از درس خواندن فراغ نتوانم یافت! هوهو وامانده از عزم

عظیم مرادش انگشت بر دهان گرفت و به خاطرش بیتی خطور کرد:

     رو مسخرگی پیشه کن و مطربی آموز 

           صد سال اگر درس بخوانی همه هیچ است